Najlepsze piosenki The Cure potrafią być jednocześnie mroczne, romantyczne, przebojowe i zaskakująco lekkie. W tym zestawieniu porządkuję najważniejsze utwory zespołu, wskazuję albumy, od których warto zacząć, oraz pokazuję, czym różnią się klasyki takie jak „A Forest”, „Lovesong” i „Friday I’m in Love”.
Najważniejsze punkty dla słuchacza The Cure
- „A Forest” to najlepszy punkt wyjścia do mroczniejszego, postpunkowego oblicza zespołu.
- „Lovesong”, „Pictures of You” i „Fascination Street” pokazują pełnię klimatu albumu Disintegration.
- „Friday I’m in Love” udowadnia, że The Cure potrafili tworzyć także jasne, radiowe przeboje.
- Najnowszy album Songs of a Lost World powrócił do monumentalnego, melancholijnego brzmienia.
- Najlepiej poznawać zespół przez albumy i różne etapy kariery, a nie wyłącznie przez pojedyncze hity.
Od których utworów The Cure zacząć
Jeżeli ktoś zna zespół tylko z jednego przeboju, polecam zacząć od krótkiej trójki. „Boys Don’t Cry” pokazuje wczesną, gitarową energię grupy, „A Forest” wprowadza w jej chłodniejszy i bardziej hipnotyczny świat, a „Just Like Heaven” odsłania popową stronę twórczości Roberta Smitha.
To zestawienie działa, ponieważ The Cure nigdy nie byli zespołem o jednym nastroju. Ich muzyka przechodzi od nerwowego post-punku do gotyckiego mroku, od tanecznej nowej fali do szerokich, niemal filmowych aranżacji. Sam często wracam do tych trzech utworów, gdy chcę szybko przypomnieć sobie, dlaczego grupa wymyka się prostym etykietom.
| Utwór | Najlepiej pokazuje | Album lub okres |
|---|---|---|
| „Boys Don’t Cry” | melodyjność i punkową zadziorność | wczesna kariera |
| „A Forest” | hipnotyczny post-punk | Seventeen Seconds |
| „Just Like Heaven” | popową lekkość i gitarowy refren | Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me |
| „Lovesong” | romantyczną, oszczędną emocjonalność | Disintegration |
| „Alone” | dojrzały, monumentalny smutek | Songs of a Lost World |
Najważniejsze klasyki z pierwszego okresu
Początki The Cure są znacznie bardziej surowe, niż sugeruje późniejsza popularność grupy. Na debiutanckim albumie Three Imaginary Boys słychać krótkie, nerwowe kompozycje, wśród których wyróżniają się „10:15 Saturday Night” oraz „Fire in Cairo”. Nie ma tu jeszcze rozbudowanej atmosfery znanej z późniejszych płyt, ale jest charakterystyczna gitara i melancholia podana bez przesadnego patosu.
Przełomem stał się album Seventeen Seconds z 1980 roku. Najważniejszy utwór z tego etapu, „A Forest”, opiera się na powtarzalnym basie, oszczędnej perkusji i gitarowym motywie, który działa jak muzyczny labirynt. To jedna z tych piosenek, które nie potrzebują gwałtownych zmian, żeby budować napięcie.
Jeszcze ciemniejszy charakter ma Faith, szczególnie „The Funeral Party”, „Primary” oraz tytułowe „Faith”. Z kolei Pornography przynosi bardziej intensywną, niemal klaustrofobiczną wersję zespołu. „One Hundred Years” i „The Hanging Garden” są dobrym wyborem dla osób, które chcą usłyszeć The Cure w najbardziej bezkompromisowej formie.
Utwory The Cure, które łączą mrok z przebojowością
W połowie lat 80. grupa zaczęła śmielej łączyć melancholijną atmosferę z chwytliwymi refrenami. Z tego okresu pochodzą „Let’s Go to Bed”, „The Lovecats” i „The Walk”. Szczególnie „The Lovecats” z kontrabasem i lekko kabaretowym rytmem pokazuje, że Robert Smith nie traktował ponurego wizerunku jak sztywnego obowiązku.
Album The Head on the Door jest jednym z najlepszych miejsc, by usłyszeć tę zmianę. „In Between Days” ma jasny, niemal taneczny puls, choć jego emocjonalne tło pozostaje typowo cure’owskie. „Close to Me” działa zupełnie inaczej. Oszczędny rytm, napięty wokal i klaustrofobiczna produkcja sprawiają, że utwór jest prosty, ale bardzo charakterystyczny.
Na Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me zespół poszedł jeszcze szerzej. „Why Can’t I Be You?” jest skoczny i pełen energii, „Catch” ma niemal baśniowy wdzięk, a „Just Like Heaven” pozostaje jednym z najważniejszych gitarowych przebojów lat 80. Moim zdaniem właśnie ta płyta najlepiej pokazuje, że The Cure nie byli wyłącznie zespołem dla słuchaczy szukających ciężkiego nastroju.
Dlaczego Disintegration pozostaje najważniejszym albumem
Jeśli trzeba wskazać jeden album, który najlepiej streszcza styl The Cure, wybieram Disintegration z 1989 roku. To płyta długa, gęsta i pełna warstw, ale nie traci emocjonalnej bezpośredniości. „Pictures of You” rozwija się powoli i opiera na szerokiej ścianie gitar, natomiast „Lovesong” działa dzięki prostocie i niezwykle klarownej melodii.
Ważne są także „Fascination Street”, „Prayers for Rain” i tytułowe „Disintegration”. Pierwszy z tych utworów ma ciężki, basowy groove, drugi buduje napięcie przez narastające brzmienie, a trzeci jest niemal emocjonalnym finałem całej płyty. Nie polecam słuchać tego albumu wyłącznie w formie składanki. Jego siła tkwi w kolejności i stopniowym zagęszczaniu atmosfery.
Popularność zdobył również „Lullaby”, jeden z najbardziej rozpoznawalnych singli zespołu. Mroczna opowieść, kołysankowy rytm i charakterystyczny teledysk stworzyły utwór, który do dziś brzmi inaczej niż większość rockowych przebojów. To dobry przykład na to, jak The Cure potrafili zamienić niepokój w popową formę.
Najlepsze piosenki z albumu Wish
Album Wish z 1992 roku pokazuje grupę w bardziej przestrzennym i gitarowym wydaniu. Największym hitem jest oczywiście „Friday I’m in Love”, pogodna piosenka o prostym, natychmiast zapamiętywanym refrenie. Jej popularność czasem przesłania fakt, że w dorobku The Cure znajdują się również znacznie cięższe kompozycje z tego samego albumu.
Do najciekawszych należą „From the Edge of the Deep Green Sea”, „Open” oraz „A Letter to Elise”. Pierwszy utwór jest pełen gitarowego rozmachu i emocjonalnego napięcia, „Open” ma koncertową energię, a „A Letter to Elise” wraca do bardziej intymnego tonu. Właśnie ten kontrast sprawia, że Wish nie jest tylko płytą z jednym przebojem.
Na osobną uwagę zasługuje „High”, który łączy lekkość melodii z charakterystyczną dla Smitha nutą niepewności. Jeśli ktoś zna The Cure głównie z „Friday I’m in Love”, powinien posłuchać całego albumu, aby zobaczyć, jak szeroki był wtedy repertuar zespołu.
Nowsze utwory i powrót do monumentalnego brzmienia
Po długiej przerwie The Cure powrócili z albumem Songs of a Lost World, wydanym w 2024 roku. Płyta nie próbuje odtwarzać przebojowej formuły z lat 80. Zamiast tego oferuje spowolnione tempa, głębokie gitary i temat przemijania, dzięki czemu brzmi jak dojrzała kontynuacja najciemniejszych momentów zespołu.
Album otwiera „Alone”, rozbudowany utwór o dużej skali i przejmującym nastroju. Dalej pojawiają się między innymi „A Fragile Thing”, „Warsong”, „I Can Never Say Goodbye” oraz „Endsong”. Nie są to piosenki stworzone z myślą o szybkim radiowym efekcie. Ich siła rośnie przy spokojnym, pełnym odsłuchu.
Największym błędem byłoby oczekiwanie, że nowy materiał zabrzmi jak druga wersja Disintegration. Słychać podobne zamiłowanie do przestrzeni i melancholii, ale teksty oraz produkcja mają bardziej refleksyjny, późny charakter. Dla mnie Songs of a Lost World jest przede wszystkim dowodem, że The Cure nadal potrafią budować napięcie bez uciekania w nostalgię.
Jak ułożyć własną playlistę The Cure
Najprościej podzielić repertuar na trzy nastroje. Do części mrocznej pasują „A Forest”, „One Hundred Years”, „The Hanging Garden”, „Fascination Street” i „Endsong”. W bardziej romantycznym zestawie umieściłbym „Lovesong”, „Pictures of You”, „A Letter to Elise” oraz „Apart”.
- Na początek wybierz „Boys Don’t Cry”, „A Forest”, „Just Like Heaven” i „Lovesong”.
- Na wieczorny, melancholijny odsłuch sprawdzą się „Disintegration”, „Prayers for Rain”, „From the Edge of the Deep Green Sea” i „Alone”.
- Na lżejszą playlistę dodaj „The Lovecats”, „In Between Days”, „Close to Me” i „Friday I’m in Love”.
- Do poznania albumowej strony zespołu wybierz całe Disintegration, Wish albo Seventeen Seconds.
Nie układałbym playlisty wyłącznie z największych singli. The Cure najlepiej działają wtedy, gdy obok znanego refrenu pojawia się mniej oczywisty utwór, który rozwija klimat. W praktyce połączenie „Just Like Heaven” z „A Night Like This” albo „Lovesong” z „Last Dance” daje pełniejszy obraz zespołu niż sama lista przebojów.
Najlepszy pierwszy krok zależy od nastroju
Jeśli interesuje Cię historia rocka alternatywnego, zacznij od Seventeen Seconds i Pornography. Jeżeli chcesz melodii, które łatwo zapamiętać, wybierz The Head on the Door oraz Wish. Gdy szukasz najbardziej kompletnego, emocjonalnego doświadczenia, sięgnij po Disintegration.
Moja najkrótsza rekomendacja wygląda tak: najpierw „A Forest”, potem „Just Like Heaven”, „Lovesong”, „Friday I’m in Love” i na końcu „Alone”. Tych pięć utworów wystarczy, żeby usłyszeć najważniejsze oblicza The Cure, a później bez trudu zdecydować, który etap ich twórczości chce się odkrywać dalej.
