Filmy Barbry Streisand. Od czego zacząć?

Barbra Streisand ma w dorobku role musicalowe, dramatyczne i komediowe, a jej filmografia obejmuje 19 pełnometrażowych filmów fabularnych. Zebrałem najważniejsze tytuły, polskie nazwy, lata premier oraz krótkie wskazówki, od którego seansu najlepiej zacząć.

Najważniejsze filmy Barbry Streisand w jednym zestawieniu

Filmografia Streisand nie jest bardzo długa, ale trudno nazwać ją monotonną. Aktorka wybierała role, w których mogła połączyć wyrazistą osobowość z muzyką, humorem albo emocjonalnym ciężarem. Poniższa lista obejmuje jej główne role w kinie, ułożone chronologicznie.

Poza głównymi rolami Streisand pojawiła się także gościnnie w filmie 8 Mila z 2002 roku. Nie zmienia to obrazu jej kariery, która opierała się przede wszystkim na starannie wybieranych, pierwszoplanowych występach.

Najlepsze musicale z Barbrą Streisand

Najłatwiej zacząć od Zabawnej dziewczyny. Streisand wciela się w Fanny Brice, dziewczynę z nowojorskiego środowiska teatralnego, która próbuje zrobić karierę mimo przeszkód i burzliwego życia prywatnego. To rola idealnie dopasowana do jej talentu, ponieważ pozwala jej być jednocześnie zabawną, bezczelną, wzruszającą i wokalnie imponującą. Za ten debiut otrzymała Oscara dla najlepszej aktorki.

Jeśli ktoś chce zobaczyć Streisand w bardziej klasycznej, widowiskowej formule, dobrym wyborem będzie Hello, Dolly!. Film z 1969 roku jest pełen scen tanecznych, rozbudowanych dekoracji i broadwayowskiego rozmachu. Dzisiaj może wydawać się nieco staroświecki, ale właśnie dlatego dobrze pokazuje, jak wyglądała era wielkich hollywoodzkich musicali.

Największy muzyczny sukces przyniosły Narodziny gwiazdy z 1976 roku. Historia początkującej wokalistki Esther i podupadającego rockmana łączy romans z opowieścią o cenie sławy. Piosenka „Evergreen” przyniosła Streisand drugiego Oscara, tym razem za najlepszą piosenkę oryginalną, a ścieżka dźwiękowa stała się jednym z najważniejszych albumów w jej karierze.

Osobne miejsce zajmuje Jentł. To musical nietypowy, bo emocje bohaterki są wyrażane głównie przez śpiew, a nie przez tradycyjne sceny taneczne. Opowieść o żydowskiej dziewczynie z Europy Wschodniej, która przebiera się za mężczyznę, by zdobywać wiedzę, ma w sobie dużo odwagi, melancholii i osobistego tonu. Moim zdaniem właśnie ten film najlepiej pokazuje Streisand jako artystkę, a nie tylko gwiazdę musicalu.

Role dramatyczne, które warto znać

W Tacy byliśmy Streisand zagrała Katie Morosky, kobietę o silnych poglądach politycznych, która zakochuje się w dużo bardziej konformistycznym Hubbellu, granym przez Roberta Redforda. Film działa nie tylko jako romans, lecz także jako opowieść o tym, jak różnice charakterów i wartości potrafią zbliżać ludzi, a później ich rozdzielać. To jedna z jej najbardziej dojrzałych ról i świetny punkt wejścia dla osób, które nie przepadają za musicalami.

Wariatka jest filmem ostrzejszym i mniej oczywistym. Streisand wciela się w Claudię Draper, kobietę oskarżoną o zabójstwo klienta, która musi udowodnić, że nie jest niepoczytalna. Aktorka nie próbuje tej postaci polubić za wszelką cenę. Gra ją nerwowo, agresywnie i z poczuciem, że za prowokacyjnym zachowaniem kryje się strach przed odebraniem kontroli nad własnym życiem.

W Księciu przypływów pojawia się jako terapeutka Susan Lowenstein, która pomaga mężczyźnie zmagającemu się z traumą rodzinną. Film jest spokojniejszy, cięższy i bardziej psychologiczny niż większość jej wcześniejszych produkcji. Otrzymał siedem nominacji do Oscara, a sama Streisand udowodniła, że potrafi budować napięcie również bez piosenek i komediowych popisów.

Miłość ma dwie twarze to z kolei propozycja dla widzów szukających połączenia romansu, humoru i tematu samoakceptacji. Rose Morgan nie jest typową hollywoodzką bohaterką, która od pierwszej sceny wygląda jak idealna gwiazda. Jej przemiana ma przede wszystkim charakter emocjonalny, dlatego film najlepiej oglądać jako historię o potrzebie bliskości, a nie wyłącznie lekką komedię romantyczną.

Streisand za kamerą i po stronie producentów

Streisand wyreżyserowała trzy filmy fabularne: Jentł, Księcia przypływów oraz Miłość ma dwie twarze. W każdym z nich zagrała główną rolę, a przy dwóch pierwszych projektach miała także duży wpływ na produkcję. To ważne, bo w latach 80. i 90. kobieta łącząca funkcje aktorki, reżyserki i producentki w wysokobudżetowym kinie nadal była wyjątkiem.

Jentł jest najbardziej osobistym z tych projektów. Streisand przez lata próbowała doprowadzić do jego realizacji, a później musiała walczyć o prawo do pełnej kontroli artystycznej. Film otrzymał pięć nominacji do Oscara, a ona zdobyła Złoty Glob za reżyserię.

Książę przypływów pokazuje jej bardziej klasyczne, emocjonalne kino. Streisand prowadzi historię przez rodzinne tajemnice, poczucie winy i konsekwencje przemocy z dzieciństwa. Z kolei Miłość ma dwie twarze jest lżejsza, ale ważna z punktu widzenia jej filmowego autorstwa, ponieważ łączy reżyserię, aktorstwo, produkcję i muzykę.

Nie wszystkie decyzje artystyczne Streisand są równie udane. W moim odczuciu jej filmy reżyserskie mają więcej ambicji niż formalnej lekkości, ale właśnie ta ambicja odróżnia je od typowych produkcji tworzonych wyłącznie pod popularną gwiazdę.

Od którego filmu najlepiej zacząć

Wybór pierwszego seansu warto uzależnić od nastroju. Nie ma sensu zaczynać od najstarszego tytułu tylko dlatego, że pojawił się pierwszy. Streisand ma kilka różnych ekranowych wcieleń, dlatego poniższy skrót ułatwia dopasowanie filmu do własnych upodobań.

Przy szukaniu filmów w polskich katalogach warto wpisywać zarówno polski tytuł, jak i oryginalną nazwę. Niektóre starsze produkcje są łatwiejsze do znalezienia pod angielskim tytułem, a dostępność w serwisach VOD może się zmieniać niezależnie od popularności filmu.

Jedna aktorka, kilka dobrych ścieżek do seansu

Najbardziej uniwersalny zestaw na początek to Zabawna dziewczyna, Tacy byliśmy i Jentł. Te trzy filmy pokazują kolejno jej komediowy temperament, dramatyczną siłę oraz ambicje reżyserskie. Jeśli później przyjdzie ochota na coś lżejszego, można sięgnąć po No i co, doktorku? albo Poznaj moich rodziców.

Filmowa kariera Streisand jest krótsza niż dorobek wielu hollywoodzkich gwiazd, lecz trudno odmówić jej wyrazistości. Każdy etap przyniósł inną wersję tej artystki, a właśnie ta zmienność sprawia, że jej najlepsze filmy nadal brzmią świeżo, szczególnie gdy ogląda się je razem z ich charakterystycznymi piosenkami.